H7, de Vliegende Tandarts, ging de wereld over: ‘Gerrit was als een filmster’

HENGELO – Een motorcrossicoon was hij, groots in de jaren zeventig. Na zijn carrière zocht Gerrit Wolsink (79) het liefst de luwte op. Toch genoot hij vrijdagavond in Hengelo volop van het speciaal voor hem georganiseerde eerbetoon: ‘Dit is hartverwarmend.’

Door Luuk Stam

Geen Bertus, maar ‘Gertman op zien Norton’, zo klinkt het deze vrijdagavond (4 september) als Bennie Jolink begeleid door Ferdy Jolij het nummer Oerend Hard zingt. Want dat is hoe de Normaal-voorman het nummer ooit schreef. Die benaming zou volgens zijn producer echter te moeilijk te verstaan zijn, het publiek zou het niet oppikken. ‘Gertman’ wordt daarom Bertus, de ode aan Gerrit Wolsink verdwijnt uit het nummer dat zou uitgroeien tot het bekendste van Normaal. “Het stomste dat ik ooit heb kunnen doen”, zegt Jolink.

Hier op het podium in de zaal van het Hengelose café De Jongens draait het deze septemberavond om Gerrit Wolsink, ‘de Vliegende Tandarts’ uit Hengelo, tussen 1975 en 1979 vier keer op het podium in het wereldkampioenschap 500cc motorcross. In diezelfde periode vijf keer winnaar van GP in het Amerikaanse Carlsbad, vaak rijdend met H7. Zijn Suzuki-motor heeft achterin de zaal een plek gekregen. Uitverkocht is het, dat was het ver van tevoren. De zaal had wel dubbel zo groot kunnen zijn, misschien nog wel groter. 

De Hengelose zaal De Jongens was voor het eerbetoon in stijl aangekleed, onder meer de Suzuki-motor met het nummer H7 van Wolsink was te zien. 

Supportersclub
Toch is deze plek – voorheen café-zaal Wolbrink – niet voor niets gekozen. Want dit was de spil in de wijze waarop het dorp Hengelo de crosssuccessen van ‘hun’ Gerrit Wolsink destijds beleefde. Hier verzamelde de supportersclub, die Wolsink door heel Europa achterna reisde. Het was ook deze club die de inhaalmomenten voor hun crossheld organiseerde, op de platte wagen door het dorp. Nooit was Wolsink dichter bij de wereldtitel dan in 1976, de later veelbesproken beslissing viel dat jaar in Markelo. Beelden daarvan komen deze avond terug.

Waarom Gerrit Wolsink een eerbetoon in deze vorm heeft verdiend? “Dat vind ik een domme vraag”, zegt Jan Wiemer uit Warnsveld, die het initiatief nam. Hij wijst op hoe Wolsink niet alleen de motorcross, maar een gehele regio op de kaart zette, hoe hij de jeugd volop inspireerde. “Door Gerrit ben ikzelf ook gaan crossen”, zegt Wiemer. “Wij waren jochies van 8, 9, 10 jaar oud. Op een woensdagmiddag, dan wilde je naar ‘t Hengelse Zand, want daar was Gerrit Wolsink aan het trainen. Die had ook aandacht voor je, hij vond het prachtig, die jonge crossers. En zijn uitstraling, hoe hij overkwam, Gerrit was als een filmster.”

Zus Annelies (72) maakte het van dichtbij mee. Voor haar was het bijzonder om te merken hoe mensen idolaat waren van haar broer, ook in het dagelijks leven: “Ik werkte in die tijd bij een kledingwinkel in Doetinchem. Op maandagochtend kwamen daar mensen van een confectiebedrijf uit Amsterdam. Dan zeiden ze: ‘Je broer heeft weer gewonnen in Amerika.’ Dan dacht ik: oké. Dat kwam echt rond. En je moet bedenken: het was een andere tijd hè.”

Weerzien
Wolsink zelf is inmiddels 79 jaar oud en woont al jaren in Amsterdam, de stad waar hij ook zijn opleiding tot tandarts afrondde. Na zijn carrière werkte hij als tandarts in Laren, waar hij ook woonde. Deze avond in zijn vroegere thuisdorp is het bovenal een weerzien met tal van oude bekenden. Zoals met Doetinchemmer Jan Keizer (83), die al eerder door Europa trok om de GP’s motorcross te rijden. Wolsink: “Ik zeg altijd: Jan heeft mij op sleeptouw genomen.”

Ook met Bennie Jolink is het al snel ouwe jongens krentenbrood, hij en Wolsink zijn generatiegenoten met een gezamenlijke liefde voor deze sport. ‘t Mooiste wat ik in mien leaven ken, dat is de motorcross’, zingt Jolink halverwege het avondprogramma. “En ik kende Gerrit al eerder, al voordat hij doorbrak als crosser”, vertelt de Hummeloër over die periode in de jaren zeventig. “Dat kwam door de meisjes, we hadden dezelfde smaak.”

Het is ruim een halve eeuw later. “De jonge crossers van nu, die zegt de naam Gerrit Wolsink niks meer”, stelt Johan Hartemink, oud-voorzitter van de Hummelose crossclub TCD. “Zij kijken naar de huidige toppers, naar Jeffrey Herlings, naar Kay de Wolf. Maar als bij ons de onderhoudsploeg koffie zit te drinken, dan valt de naam van Gerrit nog vaak. Hij is ontzettend belangrijk geweest voor de ontwikkeling van onze club. GP’s winnen, vier keer op het podium in het WK, geen enkel TCD-lid heeft dat later ooit nog gepresteerd.”

De landelijke bekendheid die Wolsink door zijn crossprestaties kreeg, die heeft hij nooit omarmd, ervaarde hij eerder als een last, ook na zijn carrière. “Als ik bij een bruiloft binnenkwam, dan viel de hele zaal stil”, zo blikt hij deze avond terug. “Daar had ik moeite mee, dat vond ik niet leuk. Ik ben erg op mezelf, altijd geweest, dan ben ik het meest gelukkig. Maar dit hier vanavond, dat al deze mensen voor mij zijn gekomen, dit is hartverwarmend.” Dan klinkt in de zaal een groot applaus voor de Vliegende Tandarts.