OLIEBOLLEN
Opinie31 December 2002. Het eerste jaar waarin ik Oud en Nieuw vierde met mijn nieuwe vriend Markus en mijn nieuwe stiefdochtertjes van 7 en 9. Ik nam me voor de oliebollenbaktraditie van mijn eigen moeder voort te zetten. Ik vulde een pan met olie, trok oude kleren aan en ging aan de slag.
Tijdens het wachten (rijzen hè) en bakken dacht ik terug aan de zeventiger jaren. In mijn herinnering zag ik de koude keuken aan de Buitenschans. Keukenraam en buitendeur open, mama met een schort voor en een hoofddoek op, en op het gas de grote oranje oliebollen-pan die één keer per jaar zijn plekje in de garage naast het oude eigele koffiezetapparaat mocht verlaten.
Dat oliebollen bakken ging in fases. Eerst moesten wij ons rustig houden. De schuifdeur naar de woonkamer was dicht. Wij zaten in de woonkamer met tekenspullen of andere dingen uit de inbouw-speelgoedkast die met rood geruit plastic bekleed was. De andere kant van de speelgoedkast was de keukenkast en daar doorheen hoorden we de olie sissen.
Als na een halfuurtje de oliewalmen onze neuzen begonnen te prikkelen waren de eerste drie bollen klaar. Wij mochten komen kijken als we maar voorzichtig waren vanwege het vuur en de hete olie. Een zwartgeblakerd gedrocht, lijkend op Reus Knollenneus uit Puk en Muk, lag op één van de drie grote schalen van Oma van Erp met de roze en grijze bloemen. Een bleek sponzig Grobbebolletje lag ernaast, en nummer drie was eigenlijk niet een bol maar meer een soort van zeedier met vele tentakels.
Wij kregen alle drie een schoteltje met een bol. De bus poedersuiker mocht mee naar de kamer en die maakte alles goed. ’s Avonds stonden de goed gevulde schalen met appelflappen en oliebollen met rozijnen en sukade te pronken en keken we naar Wim Kan.
Die koude lucht, de geur van olie, de mislukte eerste bollen… Het zijn warme herinneringen. Tradities vasthouden kan lastig zijn, krampachtig, fout zelfs nu en dan. Maar deze onschuldige lekkernij en de sfeer eromheen zijn vastigheden die ik koester. Ik gun ze iedereen. Ik hoop van harte dat we dit de jaren die komen gaan en tot in lengte van dagen mogen en kunnen blijven doen.
Terug naar Oudjaar 2002. Klokslag acht uur zaten wij gezellig met ons viertjes op de bank. Een paar flinke schalen huisnijverheid stonden te pronken in afwachting van Youp van ’t Hek.
Toen vroeg ik: “Met hoeveel oliebollen willen jullie beginnen?” Twee lieve snuitjes antwoordden: “Ehm… nou, gewoon, één.” “Eén?” antwoordde ik. “Als in ‘nu alvast één’?”
“Nee, gewoon. Eén. Vanavond.”
Als jullie het recept willen van oliebollensoep, oliebollenragout of oliebollenstamppot geven jullie maar een gil! Dat is natuurlijk een geintje en met dit geintje wens ik jullie een humorvol, sfeervol en gezellig 2026, in goede gezondheid en vol van liefde.
