Bloemen naar Beltrum voor zestig jaar huwelijk

BELTRUM – Burgemeester Joost van Oostrum heeft het er druk mee dit jaar. Maandagmiddag 7 september bracht hij wederom felicitaties over aan een bruidspaar dat afgelopen zaterdag hun zestigjarig huwelijk mocht vieren. Bennie Klein Zeggelink (83) trad op 5 september 1966 in het huwelijk met Ria Klein Goldewijk (81). Ze woonden niet ver van elkaar vandaan in Zieuwent, zaten zelfs op dezelfde lagere school, maar los van het leeftijdsaspect, was het in die tijd niet gebruikelijk dat de jongens bij de meisjes in de klas zaten. Dus bracht de kermis in Vragender in 1963 uitkomst. Ria was daar met de zus van Bennie, tevens haar klasgenoot, heengegaan.

Door Rob Weeber

De ouders van Ria hadden een klein kruidenierswinkeltje in het dorp. Dat was hard werken voor het gezin, waarbij vader naast de winkel een paar varkens en koeien en een baan als postbode had. “Ik moest altijd helpen in de winkel”, vertelt Ria. “Het was de tijd waarin nog alles verpakt werd. Groene zeep bijvoorbeeld werd als een klodder zeep in speciaal papier gepakt. Dat voelde heel eng aan.” Het meehelpen was op zich niet erg, zij het dat sommige klanten ook wel op zondagavond aanbelden voor een beetje snoep. “Vader en moeder waren dan al naar bed en ik had maar een uurtje samen met Bennie. Ik kreeg pas een beetje tijd voor mezelf toen mijn broer ging trouwen en kwam inwonen. Toen ging ik uit werken tot aan mijn trouwen.”

Meubels
Bennie komt van de keuterboerderij en wist al heel vroeg dat hij timmerman wilde worden. Dus doorliep hij twee jaar ambachtsschool en deed er nog een jaar meubelmaker achteraan. “Dat extra jaar was niet makkelijk, ik vond meubels maken best een moeilijk vak. Maar het heeft wel zijn vruchten afgeworpen. Ik heb bijna al onze meubels zelf gemaakt.” Daarnaast bouwde hij hun eigen huis in Beltrum, waar ze nog steeds wonen. Werken deed hij bij aannemer Klein Gunnewiek in Beltrum (Later Bouwbedrijf Gunnewiek bv). “Vroeger was de tijd gemoedelijker, alles hoefde niet zo snel als tegenwoordig”, blikt hij terug. “Ik begon met de bakfiets, toen kwam de brommerbak en weer later kregen we een auto.”

Schoensmeer
Een mooi verhaal is dat van de auto met imperiaal waarop het materiaal werd vervoerd. “We reden terug naar de zaak en wilden de auto in de bedrijfshal parkeren. Echter, we hadden geen rekening met de hoogte gehouden en bij het binnenrijden schoof alles, inclusief de imperiaal, eraf. De lak was ook beschadigd, maar daar wist mevrouw Klein Gunnewiek wel raad mee. Ze zocht de juiste kleur schoensmeer en smeerde de krassen dicht. Opgelost!” Een ander mooi verhaal is dat van het cafébezoek op de vrijdagavond na het werk. “Klein Gunnewiek zelf ging ook mee en we hadden allemaal best wat op. Terug naar huis fietsen mochten we nog niet van hem, we moesten eerst mee naar de keuken, waar hij eieren wilde bakken. In zijn onvaste loop stootte hij echter tegen de kachelpijp die eraf vloog en zo de hele keuken van een roetwalm voorzag. Toen mochten we wel naar huis fietsen.” Bennie zou er tot aan zijn VUT (57 jaar) blijven werken.

Biljarten
Ze hebben veel gereisd, onder meer zeven keer naar Canada, waar een zus van Ria woont. In Europa was Oostenrijk favoriet. Later, toen het autorijden niet meer ging, hebben ze het nog met bus en trein geprobeerd, maar dat was geen succes. Beiden fiets(t)en graag, naast wandelen, kaarten, puzzelen en vooral ook biljarten. Ze hebben thuis een eigen tafel en Ria is volgens Bennie de betere. Ook het huishouden doen ze nog zelf, hoewel het allemaal niet zo makkelijk meer gaat. Hulp inroepen echter is iets wat Bennie liever niet doet. “Ik laat iemand wel eens een klusje doen en dan denk ik: waarom doe ik dit? Bij mij is het namelijk honderd procent of niets.”
Het echtpaar kreeg vier kinderen en heeft twee kleinkinderen.