Schoolvoetbal
Als verslaggever behoor je onpartijdig te zijn. Je streeft naar objectiviteit, altijd. Maar als je 22 penalty’s de tijd hebt om over het gebeuren na te denken, om weg te dromen in jeugdherinneringen terwijl de spanning alsmaar stijgt, dan sta je bijna zelf weer op het veld. Dan heb je zelf dat shirt aan, net als al die andere jongens uit je klas. Als het zo dichtbij komt bij dat wat jou mede gevormd heeft, dan ben je daar aan de zijlijn niet meer alleen de man van de lokale krant, maar ergens ook het jochie van toen. Dan voelt de Piersonschool ineens weer als jouw school.
Het was mijn basisschool in de jaren negentig, een zorgeloze tijd waar ik graag en met veel plezier aan terugdenk. Niet in de laatste plaats omdat wij in groep 8 het schoolvoetbaltoernooi in Hengelo wonnen. Dat was niet minder dan een stunt, want ons schoolteam was bepaald niet de favoriet, dat was het team van De Leer. Wij hadden wel een aantal erg goede voetballers, maar zij hadden er meer. Als huis-tuin-en-keuken-linksback was mijn eigen rol zeer bescheiden, toch kan ik me de winst in de finale nog herinneren als de dag van gisteren. De beker was van ons.
De laatste jaren maak ik het schoolvoetbaltoernooi keer op keer mee namens de krant. De organisatoren doen ontzettend hun best, toch is de opzet van het geheel steeds een beetje kleiner. Dit jaar was er voor het eerst geen toernooi voor de meiden. De animo vanuit de scholen is beperkt, er is al zoveel te doen. De tijd dat de meesters en juffen de rol van train(st)er nog als vanzelfsprekend op zich namen – meester Eelco was onze eigen Louis van Gaal – die is allang voorbij. Het komt anno 2026 veelal neer op voetbalminnende ouders, die een middag vrij kunnen maken.
De tijden veranderen uiteraard, mensen zijn drukker en drukker. Toch blijft het schoolvoetbal onder de kinderen ontzettend leven, zo stel ik jaar na jaar vast. ‘Waren jullie niet hartstikke zenuwachtig?’, vraag ik de winnaars als het complete gezelschap na de prijsuitreiking nog één keer het veld oploopt voor een foto met de beker. ‘Ja, héél erg! Daardoor miste ik mijn penalty ook!’, roept één van hen. Om er direct aan toe te voegen dat hij en zijn klasgenoten héél blij zijn met de winst, want – zo hebben ze vooraf uitgezocht – het was voor hun school bijna 25 jaar geleden.
Ook daar was ik destijds bij, als trouw supporter, zelf net van de basisschool af. Nu haal ik onderweg terug naar huis op de fiets één van de winnaars in. Hij blijkt de enige niet-voetballer uit het team. ‘Kijk, op sportschoenen!', wijst hij op zijn zolen zonder noppen. ‘Die doet vannacht geen oog dicht', voorspelt zijn moeder, die ik zo'n 24 uur later opnieuw tref, nu bij de supermarkt. ‘En? Heeft hij geslapen?', vraag ik. ‘Nauwelijks', klinkt het. Ook de anderen waren ‘helemaal hyper' geweest, hadden de hele dag gestuiterd. Ik moet lachen. En ik stuiter stiekem een beetje mee.