Hans Schurink van de toernooi-organisatie van het KST. Foto: PR
Grootmacht SV Werder Bremen
Eind jaren negentig was het Duitse SV Werder Bremen een hele grote club in Europa. Aan de hand van succescoach Otto Rehhagel en de populaire manager Willi Lemke won de Duitse club de Europacup voor bekerwinnaars, werd het twee keer landskampioen en won het drie keer de Duitse beker. Dus toen we in 1998 het U19 team van Bremen wisten binnen te hengelen, waren we heel blij met deze grote vis.
In de pers hadden we de Duitsers dan ook als grote favoriet voor de uiteindelijke toernooiwinst gepresenteerd. Werder Bremen zou op Pinksterzaterdag - toen speelden we op zaterdag nog geen groepswedstrijden - arriveren en we waren met een groot aantal mensen in het clubgebouw om alles klaar te zetten. Tot de telefoon in de keuken ging en onze kantinebeheerder Rita opnam. Werder Bremen aan de lijn. Ze moesten nog hun aankomsttijd doorgeven, dus het telefoontje was verwacht. Maar ik kreeg een compleet andere boodschap te horen van de elftalbegeleider. De trainer had die ochtend besloten niet naar Ruurlo te komen, omdat hij te weinig spelers had.
Deze boodschap sloeg in als een bom. Mijn eerste vraag was dan ook: waarom belt die lafaard van een trainer zelf niet even? Ik kreeg te horen dat hij dit te lastig vond. Vervolgens heb ik het nummer van clubmanager Willi Lemke gevraagd. Aanvankelijk probeerde Lemke mij af te poeieren met de boodschap dat hij hier niet verantwoordelijk voor was. Maar dat gooide bij mij alleen maar meer olie op het vuur. Ik heb hem zeer luid laten weten dat ik een afmelding van Werder absoluut niet kon accepteren en dat ik er dan voor zou zorgen dat Werder Bremen nooit meer voor een Nederlands toernooi zou worden uitgenodigd.
Het B-team van Werder was vrij, wist ik, dus daarvan konden vast een aantal jonge spelers aan het KST meedoen. Na een korte stilte gaf Lemke aan dat hij een paar spelers van het tweede zou optrommelen en de coach van het U19 team zou opdragen toch naar Ruurlo te gaan. Werder kwam uiteindelijk met 15 spelers in Ruurlo aan, inclusief twee Japanners van het tweede elftal, en het team eindigde ‘slechts' op de achtste plaats. Vasas Boedapest won door in de finale Go Ahead Eagles met 1-0 te verslaan. Vasas was een geweldige counterploeg. Het team verdedigde het gehele toernooi professioneel, met man en macht, en de Hongaren speelden, als er maar even een gaatje was, hun geweldige spits aan, die makkelijk scoorde.
Voor de hevig teleurgestelde coach van de Eagles, Jan Derks, aanleiding mij te vragen waarom ik zo'n negatieve ploeg had uitgenodigd. Ik heb hem hier niet concreet op geantwoord maar hem wel gevraagd of hij verwachtte dat een paar van zijn spelers internationaal zouden kunnen doorbreken. Zeker, zei Jan, daar was hij heilig van overtuigd, waarna mijn reactie was dat deze spelers in de finale dan alvast veel hebben kunnen leren.