'Huilen, ik kan niet zonder'
ACHTERHOEK - In Veur de Draod beantwoorden Bekende Achterhoekers stellingen. Wie antwoordt legt zijn ziel bloot. Vandaag Gerrie Hondius (55) uit Zutphen. De kunstzinnige duizendpoot die zandtekenares was, stripmaker, illustrator en schrijver van boeken.
Door André Valkeman
1) Mijn mentale bui is:
"Ik leg de laatste hand aan mijn nieuwe website, www.studiohondius.nl. Ik heb het uit willen besteden, dat ging niet goed. Dus moest ik het toch maar zelf doen. En eindelijk begin ik daar tevreden over te worden.
Ik heb veel kunstdisciplines uitgevoerd. Die wilde ik niet allemaal tonen, ik wilde mij eens beperken, anders wordt het al snel een rommeltje. Inherent aan wie ik ben. Nu wil ik heldere routes op de website, maar dat is moeilijk.
Groter bekeken in het leven heb ik een tussenfase. Mijn leven moet nog ergens heen, maar ik weet niet wat nu dan weer. Mijn nieuwe en misschien laatste weg kiezen duurt langer dan ooit. Ik wil nog eenmaal iets totaal anders doen beroepsmatig.
Dat klinkt gek, telkens iets anders klinkt bij mij al als een sleur. Ik moet iets doen dat bij de fase van mijn leven past. Iets overdrachtelijks, denk ik. Lesgeven, coachen of regisseren, misschien?"
2) Ik lijk het meest op ‘mien va/mo’:
"Mijn ouders waren zeer lieve, wel humorvolle, gereformeerde Zeeuwse mensen. Kerkgaand maar creatief.
In de spiegel zie ik mijn moeder. Mijn moeder had twee kuiltjes, ik erfde er eentje, dank je. Ik heb haar gezicht, maar iets smaller. Ik ben zeer blij met wat zij mij meegaf. Ze gaf mij een fijne huid mee, ik geloof een soort leeftijdsloze uitstraling te hebben. En ik heb geen grijs haar, dat had zij ook niet.
Vaders kant is mijn karakter. Hij was horlogemaker, stond ook op de preekstoel en maakte aquarellen, schreef feestliederen… Die kon werkelijk alles dwars door elkaar. Wie mij een beetje kent ziet de overlap."
3) Dit is mijn grootste angst:
"Het opkomend fascisme. Het omverwerpen van de democratie. De dommigheid, de onverschilligheid, de agressie die daarbij komt kijken. Die combinatie maakt mij angstig.
Als een grote groep onverschillige mensen, zonder verdraagzaamheid voor andersdenkenden, het voor het zeggen krijgt moet alles zwart wit, goed en slecht worden. Er gaat heel veel kapot aan schoonheid, creativiteit, intelligentie en andere verworvenheden. In die afbraak, daar zitten we nu in.
Is dat alleen in het buitenland zo? In Nederland zie ik het nog niet zo, maar ik ben er bang voor. Ik denk dat zulke mensen bij een partij als de FvD zitten."
4) Na de dood is er:
"Reïncarnatie vind ik best plausibel. Waarom? Er zijn zoveel mensen die feiten herinneren uit een vorig leven."
5) Illustrator, schrijver, cabaretier, zangeres en tekenaar: het klopt, ik heb een bipolaire stoornis:
“Nee, dat niet maar, háhá, wat is het dan wel?
Mijn man was arts en psychotherapeut. Ik vroeg hem eens: wat is nou jouw diagnose voor mij. Hij had daar natuurlijk wel eens over nagedacht, maar hij had er geen. Hij dacht aan ADD, ADHD.
Ik vulde online een test in, maar toen was het van alles toch net niet. Want ik doe best veel, maar wel op een trage wijze. Ik heb lange stiltes en dan kan ik enorm pieken.
Op creatief gebied kan ik alles een beetje. Als ik mij beperkt had tot één discipline was ik daar wellicht écht begaafd in geworden. Maar juist dat is nou geen talent van mij. Mij beperken.’’
6) Ik kan buiten de Achterhoek wonen:
“Ja, ik kan dat, ik kom hier immers niet vandaan. Of ik dat ga doen weet ik niet. Ik heb een prachtig huis, met een prachtig uitzicht.
Ik gaf mijn man een stedentrip in Zutphen cadeau, kwamen we met een huis terug als impulsaankoop. We hebben er nog geen dag spijt van gehad.
Typisch Achterhoeks is onze gemoedelijkheid. Keerzijde is: niet je hoofd boven het maaiveld mogen uitsteken.
Hier kreeg ik een spiegel. Ik kwam uit de Randstad. Dan sprak mij iemand aan bij het boodschappen doen voor een praatje, en werd ik onrustig. Toen dacht ik: wat is er zo belangrijk, je kan toch wel even vijf minuten extra luisteren. Wat moet je zo nodig doen?!
Ik had een haast die met de Randstad te maken heeft en hier niet zo bestaat. Dat ben ik kwijt."
7) Hierom huilde ik voor het laatst:
"Huilen, ik kan niet zonder. Het is louterend. Ik huil heel vaak en heel vaak al vroeg in de ochtend.
Toevallig vandaag ook. Iets kleins. Mijn man was begroet met zijn voornaam, en iemand had daarvoor op gemeende wijze ‘lieve’ gezegd. ‘Lieve Paul…’
Dat andere mensen ook herkennen hoe lief hij is, dat vond ik ontroerend."
8) De mens is monogaam:
"Nou, wij niet, ik inmiddels wel.
Ik heb hierin een lange weg afgelegd. Ik ben niet heel mijn leven monogaam geweest. Van nature ben ik het toch wel.
Mensen vinden eerlijkheid over eenmalig vreemdgaan de heilige graal. Maar dat kan juist verschrikkelijk zijn. Stel: een vrouw gaat eenmaal betekenisloos vreemd, terwijl ze nog veel van haar man houdt. Die vrouw vindt dat ze het moet opbiechten. En stel: haar man breekt totaal en kan haar nooit meer vertrouwen en voelt de liefde voor haar niet langer. Dan is alles kapot.
Terwijl: als ze volwassen genoeg was geweest het voor zichzelf te houden, was dat mooie er nog."
9) Mensen met een accent zijn:
"Niet alle dialecten zijn mooi, dat is een kwestie van smaak. Rotterdams vind ik mooi, Limburgs minder, de melodie is altijd hetzelfde. Maar beide mensen die ze spreken zijn prachtig. In taal één met hun identiteit."
10) Dit komt er op mijn grafsteen:
"Het wordt cremeren. Net als de playlist van liedjes, weet ik nog niet wat mijn afscheidstekst zal zijn."