Kamerlid schrijft persoonlijke blog voor stichting
REGIO - De Stichting Verborgen Dilemma zet zich in voor het bespreekbaar maken van gevoelens over mentale gezondheid. Mensen kunnen innerlijk worstelen en onzichtbaar lijden. Erover praten bij een luisterend oor helpt, maar dat vraagt moed. Om deze doelstelling te bereiken heeft deze stichting onder meer ambassadeurs. Één van de ambassadeurs is Lisa Westerveld, Tweede Kamerlid voor GroenLinks-PvdA. Zij schreef een persoonlijke blog voor de website. Hieronder haar openhartige en persoonlijke verhaal.
"Als mensen denken aan de politiek, dan zijn er vaak associaties met discussies over allerlei grote en ingewikkelde thema’s. Dan denken mensen aan verhitte en soms lelijke debatten tussen politici van linkse en rechtse partijen.
"Maar politieke keuzes gaan ook over mensenlevens. Over grote vraagstukken als hoe we zorg en ondersteuning regelen en faciliteren. Hoeveel geld er naar de verschillende begrotingen gaat. Want ook dat raakt het leven van ons allemaal. Er zijn momenten van machteloosheid, bijvoorbeeld als ik weer eens een bericht ontvang van iemand die in nood is en niet de juiste hulp ontvangt, of van ouders en familieleden die zien dat het slecht gaat met iemand waarvan ze houden maar nergens terecht kunnen.
"Zo ontving ik enkele jaren geleden een brief van Nomie, een jongvolwassene die was opgenomen in een GGZ-instelling, maar zich totaal niet gehoord of geholpen voelde. Letterlijk schreef ze: Er wordt in mijn ogen te weinig gekeken naar wie jij bent, hoe jij in elkaar steekt en wat jij nodig hebt en wat je kan helpen. Mede daardoor raken mensen nog erger in de knel. Soms zelfs met een fatale afloop wat ik ook meerdere keren van dichtbij mee heb moeten maken. Dat mensen niet de juiste (persoonlijke) zorg kunnen ontvangen, of niet op tijd, vind ik verschrikkelijk.
"De brief bleek haar afscheidsbrief te zijn, zo begreep ik van haar vader Rutger, die me een week daarna het bericht stuurde dat antwoorden niet meer nodig was.
"Dit soort momenten zijn het moeilijkst, want als politicus voel ik me ook verantwoordelijk voor het zorgsysteem, waarin we kennelijk niet in staat zijn om iedereen de juiste hulp te bieden en vooral: te luisteren naar mensen en hen écht te zien.
"Maar ook daar hebben wij een belangrijke taak. Want juist politici horen samen te werken op onderwerpen die zo direct het leven van mensen raken. Daarom maak ik me al jaren hard voor de problemen in de jeugdzorg en de GGZ, voor meer inzet op hoogspecialistische hulp en tijd voor professionals, zodat ze echt aandacht kunnen hebben voor hun cliënten. Met de ChristenUnie en een aantal andere partijen maakten we een initiatiefwet en regelden we geld zodat gemeenten verantwoordelijk worden voor beleid rondom suïcidepreventie. In onderwijsdebatten vragen we aandacht voor een veilig schoolklimaat, zodat kinderen al op school leren dat ze zichzelf mogen zijn en er hopelijk steeds meer ruimte komt om ook moeilijke vraagstukken te kunnen bespreken in de klas.
"We hebben nog een weg te gaan, maar ik heb alle hoop dat dit soort initiatieven helpen bij het hoognodige gesprek over de verborgen dilemma’s waar zoveel mensen mee worstelen. Want het begint bij het gesprek, het écht zien van elkaar. Juist deze thema’s, waarin we een verschil kunnen maken in mensenlevens, verdienen onze aandacht."
Lisa Westerveld,
Tweede Kamerlid