Intimiteit: ‘Als een kind stil op de arm van zijn moeder, zo is mijn ziel in mij’
In onze tijd is het heel gewoon om gevoelens en gedachten te delen. Wat we dagelijks meemaken, hoe we ons voelen, wat we vinden, wordt soms nogal plomp geuit. En wat we voelen is een waarheid, waar geen gesprek over mogelijk is. Onze binnenwereld en onze buitenwereld lopen helemaal door elkaar heen. Rouw, verliefdheid, ruzies, bekentenissen: we krijgen in de media een ruime inkijk in het leven van anderen! Eerlijk gezegd: meestal zit ik er niet op te wachten… De winst van onze tijd is weliswaar openheid en ruimte voor diversiteit. Maar we schieten altijd weer door naar het andere uiterste, alsof het bijna een plicht is om je bloot te geven…
Een paar jaar geleden deden twee jonge mannen een experiment om een aantal dagen 24 uur per dag online te zijn met camera en microfoon: slapen, douche, wc, eten, met vrienden verkeren… binnen 1 à 2 dagen lag de één de hele dag op bed onder een deken en de ander gedroeg zich steeds gestoorder en opgejaagder. Het is geen harden om alles aan de openbaarheid prijs te geven! Voor hun eigen mentale gezondheid stopten ze dit ziekmakende experiment.
Natuurlijk is al die openheid een reactie op het zwijgen van vroeger! Pas zag ik een programma over misbruik in België. Hartverscheurend hoe mannen en vrouwen jarenlang niemand hadden om hun trauma’s te delen; soms werd hen ook door de ouders het zwijgen opgelegd. Naast het misbruik zelf geeft het jarenlange zwijgen een diepe onveiligheid, omdat de pijn en het verdriet niet geuit kunnen worden, gedeeld met wie te vertrouwen is. De intimiteit is zo dubbel beschadigd.
Een intiem tafereeltje in de bijbel: In de kerstnacht komen herders bij Maria en Jozef, met Jezus in de kribbe. De herders vertellen van wat ze gehoord hebben van de engelen over de geboorte van deze Redder. Dan staat er in de bijbel zo’n mooie zin over intimiteit: ‘En Maria bewaarde al deze woorden in haar hart en bleef erover nadenken’. Gedachten, woorden, beelden, die we delen met wie ons lief zijn ‘bewaren in je hart’, koesteren als een intiem geschenk. Je eigen ziel beschermen, het kwetsbare kind in jezelf liefhebben ‘als een kind stil op de arm van zijn moeder/vader’ (te lezen in de Bijbel: Psalm 131). Liefhebben van de ander begint met goede zorg voor jezelf, met oog voor wat je innerlijk nodig hebt, met stil worden om wat er leeft in je hart.