Mart de Kruif weet volle Dorpskerk te boeien

RUURLO – De aankondiging dat voormalig Commandant der Landstrijdkrachten luitenant-generaal b.d. Mart de Kruif op 3 mei in de Dorpskerk van Ruurlo zou spreken over de staat van oorlog en vrede leidde tot een stormloop op de gratis entreekaarten. De Kruif sprak voor ruim tweehonderd bezoekers in een overvolle Dorpskerk. 

De Kruif toonde eens te meer een begenadigd spreker te zijn. Hij verbond zijn militaire ervaringen in onder meer Afghanistan en Bosnië met een visie op hoe je niet alleen als land, maar ook als persoon, woorden moet omzetten in daden. ‘Waar sta jij voor en waartoe leidt dat?’ Er worden rapporten geschreven, maar de vervolgactie ontbreekt vaak. Hij toonde zich kritisch op politici – maar zij niet alleen – die door geen standpunt in te nemen denken niet verantwoordelijk te zijn. Juist dan ben je verantwoordelijk, vindt De Kruif.
Velen maakten na de pauze van de gelegenheid gebruik om vragen te stellen, een onderdeel dat ongetwijfeld nog wel langer had kunnen duren. Aan de orde kwamen onder andere vragen over de dienstplicht. De Kruif is niet voor militaire dienstplicht, maar pleit voor een snelle versterking van het korps reservisten. Hij is wel heel nadrukkelijk voor een maatschappelijke dienstplicht, omdat hij ervan overtuigd is dat die leidt tot minder polarisatie en de samenhang in onze samenleving versterkt. Zijn mening over Donald Trump was duidelijk én genuanceerd. Zo wees hij ook op het positieve effect van Trump, dat Europa zich nu wel realiseert dat we onszelf moeten kunnen verdedigen. De Kruif is tevens een groot pleitbezorger voor een goede samenwerking met de Verenigde Staten: “Die moeten we nooit opgeven!”
Komt het accent niet teveel liggen op defensie, vroeg iemand. Ziet De Kruif ook ruimte voor diplomatie? Die ziet hij wel degelijk, ook al vanuit zijn ervaringen met operaties in het buitenland, “maar het helpt enorm als je diplomatie vanuit kracht kunt bedrijven.”

Ode aan veteranen
De avond werd afgesloten met een verhalend gedicht, geschreven en voorgedragen door de 92-jarige Grada Willekes uit Borculo. Haar man was een Indië-veteraan die in 1947 als militair zwaar gewond raakte in Malang in Indonesië. Jarenlang bezochten ze samen menige bijeenkomst van veteranen en dat doet zij twintig jaar na zijn overlijden nog steeds. Met haar voordracht benadrukte ze de blijvende actuele betekenis van ‘de stilte die spreekt’ op 4 mei. Het gedicht eindigde met de refreinregel van de songtekst van Vera Lynn ‘We’ll meet again … ‘.