Viaduct over N315 vernoemd naar overleden soldaat Jos ten Brinke

BORCULO – In landen als de Verenigde Staten van Amerika en Canada is het al veel langer gebruikelijk om kunstwerken te vernoemen naar veteranen die tijdens hun uitzending zijn omgekomen. Maar ook ons eigen land toont via naamgeving het respect voor gevallen kameraden tijdens de uitoefening van hun functie. In totaal zijn 46 naamgevingen gepland, waarvan woensdag de 36ste aan de beurt was. Het betrof de Batendijkbrug over de N315 die nu officieel de ‘Soldaat der 1e klasse Jos ten Brinke’ brug heet. 

Door Rob Weeber 

De naamgevingsceremonie in het gemeentehuis was er een met veel respect voor de, in 2008 tijdens zijn uitzending naar Afghanistan gevallen, militair Jos ten Brinke. In zijn openingswoord gaf burgemeester Joost van Oostrum aan Jos niet goed te hebben gekend. Hijzelf was nog burgemeester in Rhenen toen het noodlottige voorval met uit Rekken afkomstige militair zich voordeed. Pas toen bekend werd dat Defensie een brug wilde vernoemen en de gemeente instemde, heeft hij naar eigen zeggen ‘een indrukwekkend bezoek bij de ouders afgelegd’ en zo een goed beeld gekregen van ‘een stoere jonge vent die altijd vooropging in de strijd’. 

Afgewisseld met de muziek van het Fanfare ‘Korps Nationale Reserve’, werd de familie door diverse defensievertegenwoordigers toegesproken. Als eerste was daar luitenant-generaal b.d. Hans van Griensven, huidig voorzitter van het veteranenplatform en commandant van Afghanistan ten tijde van het overlijden van Jos. Hij begon met een pakkende citaat: ‘Dying for freedom is not the worst that could happen, being forgotten is’. Het citaat is volgens hem onlosmakelijk verbonden met de zin van herdenken, ‘respect tonen voor een militair die het hoogste offer bracht.’ 

Jos ten Brinke bokaal
Na hem sprak luitenant-kolonel Peter Floor namens de commandant Landstrijdkrachten Jan Swillens. Floor was de compagniescommandant van Jos in Oirschot en in Afghanistan in 2008. Hij beschreef kort hoe het noodlot had toegeslagen. Het voertuig waarin Jos zat, reed op een landmijn. Maar ook hij benadrukte dat Jos niet voor niets was gestorven. ‘Hij sneuvelde voor de vrijheid van het Afghaanse volk.’ Daarbij trok hij een parallel met de Tweede Wereldoorlog, waarin buitenlandse soldaten voor onze vrijheid streden.
Vergeten is hij allerminst binnen het legeronderdeel waarvan hij deel uitmaakte, de 411 Pantsergeniecompagnie (41 Pagnbat, 13 Ltbrig). Naar hem is onder meer de Jos ten Brinke Bokaal vernoemd, waar zijn kameraden en familie nog jaarlijks om voetballen. ‘Het gaat om bewustwording dat omgekomen veteranen nooit vergeten mogen worden en erkenning, respect en waardering verdienen.’

Regimentstradities
Na de toespraken volgde de onthulling van het naambord door Levi (7), het zoontje van de broer van Jos, Jan en diens vrouw Nicole. Een emotioneel moment, helemaal voor de aanwezige familie, voor vader Theo en moeder Anita, en broer Jan, die met dochtertje Mila (9) zag hoe zijn vrouw en zoontje de vlag wegtrokken. Paul, Jos’ andere broer keek vanuit het buitenland toe via een videoverbinding. Zijn vriendin Alexandra kon wel aanwezig zijn.
De onthulling werd even daarna gevolgd door een toost met brandewijn, ingeleid door regimentsadjudant Regiment Genietroepen Pim van Gurp. Brandewijn behoort tot de tradities van het regiment, evenals de rode roos als symboolboeket en het Mineurslied. Dat laatste werd dan ook uit volle borst meegezongen door de aanwezigen militairen.

Blijvende verbondenheid
Als laatste sprak de moeder van Jos, Anita ten Brinke. Ze bedankte iedereen voor de komst en beschreef de gezamenlijke herinnering aan Jos als een ‘blijvende verbondenheid.’ Ze gaf ook aan dat er aan de uitvoering van de naamgeving een pittig traject van zo’n drie jaar voorafging. De wensen van de familie kwamen daarbij niet geheel overeen met die van de overige betrokkenen. Maar met name door de positieve bemiddeling van majoor b.d. Frank de Boer voelde de familie zich uiteindelijk toch gehoord.